Lees hier de verslagen die onze convoyeur Hatty Roest voor ons schrijft.

13-6-2026: Verslag Arlon

Donderdagavond was het miezerig en eigenlijk bleef dat zo tot en met vrijdagavond laat. Tot zover het weer. Dat gaf ons geen goed gevoel voor de vluchtdag, gelukkig kwam het anders. Drie wagens konden vrijwel gevuld worden met duiven. De westkant reed met 1 wagen, chauffeur Lydia. De oostkant met 2, chauffeurs Hendrikus en Alfred. Verder was er nog gast Joop. In de wagens van de oostkant zaten ook duiven van de westkant. Met een dikke 14.000 duiven richting Arlon. Tijdens de rit geen problemen. Onderweg nog goedkoop getankt, scheelt 30 cent per liter. In Arlon zelf was er een klein oponthoud. We moesten een omleiding volgen, speciaal voor vrachtauto’s. Dat was te doen. Aangekomen op de losplaats bleek Hendrikus al gearriveerd. We staan daar voor de bibliotheek en we kunnen gebruik maken van het toilet. Even later arriveerde Alfred ook. Terwijl wij de duiven verzorgden was Lydia al onderweg naar het nabijgelegen restaurant. Daar was nog plaats voor 2 maal 2 personen. Geen tafel voor 4, alhoewel de tafeltjes allemaal even groot zijn, dus even aanschuiven en klaar zou je zeggen. Goed, dat zien we straks wel. Intussen bleken we met 5 te zijn. Na het voeren even zitten. Een buschauffeur stapte uit en wilde tegen een van de duivenwagens plassen. Voor ik met mijn ogen kon knipperen maakte Lydia de man op luid en duidelijke wijze duidelijk dat dat niet de bedoeling was, man weg. We kunnen onze wagen ‘op lucht’ afsluiten. We hebben daar een sleuteltje voor en dan kan er niemand bij de duiven en ze krijgen toch frisse lucht. Twee Belgen met een camper zouden ook nog een oogje in het zeil houden. Naar het restaurant met 5. Dat zorgde voor grote problemen bij de eigenaresse. Wij zouden zeggen stoel erbij en klaar. Zo ging het niet. Haar man werd uit keuken gehaald en samen hebben ze, werkelijk waar, 10 minuten staan discussiëren. Het kwam goed, 2 tafels aan elkaar en een stoel erbij. Overigens was het eten prima. Terug bij de wagens bleek maar weer eens hoe snel je in de shit kunt belanden. De andere kant van onze wagen was dicht vanwege de regen. Het was nu droog en die deuren konden ook op lucht. Het eerste slotje wilde niet draaien en ik nam het over. Toen was het sleuteltje stuk. Nou ja, die deur gaat niet op lucht/op slot. Maar…. aan de andere kant zaten alle deuren  op lucht/slot. Die krijg je zonder sleutel niet open, dat was wel een dingetje. De anderen erbij geroepen en beraad. Met een tang kon je er niet bij. Gelukkig was er hier en daar in de wagens wat gereedschap. Met een steeksleutel plus een tang kon Alfred alle slotjes los krijgen. Oef! Ze zeggen wel eens  van mensen: wat zijn oogjes zien, vernielen zijn handjes.

Verder die avond onder de tent nagezeten en om 23 uur naar bed. Om 5 uur even buiten gekeken, een strak blauwe lucht, ongelooflijk! Later weer bewolking met gaten en dat werd steeds beter. Vanaf kwart over zes contact met het thuisfront. Twee wagens een eindje verreden vanwege een geparkeerde bus. Eerst afgesproken half acht, later werd het 7.15. Een mooie lossing waarbij de duiven direct over de bibliotheek naar het noorden vertrokken. Op het moment van lossen weinig wind, later meer. De boel opruimen en ondertussen had Lydia eieren gebakken. Een vlotte terugtocht en de 3 kwartier pauze hebben we gemaakt bij wegrestaurant Malden.

Aankomend weekend Langres, we hopen op 2 wagens voor de gehele afdeling!

Hatty.  

6-6-2026: Verslag Sens
Tijdens het ophalen zagen we de gevolgen van de slecht verlopen vluchten van de voorgaande 2 weekenden. Weinig duiven. Onderweg links en rechts een paar restmanden bijgevuld. Later bleek dat er in totaal iets meer dan 7000 duiven in de 2 wagens zaten. Ja mensen, het weer bepaald! Wij doen elke week hetzelfde, voer en water en doorgeven of wij een lossing verantwoord vinden. Dus verhalen als ‘ze kwamen slecht verzorgd thuis’, zijn onzin.
Het overladen in Heerenveen verliep vlot, ondanks de regen. Veel restmanden, later ook in Emmeloord. Geen manden meer bijgevuld. Plaats genoeg en bovendien met manden het lokaal in en uit om bij te voegen is niet een goed idee in de regen. Alleen goed opletten bij het voeren. Zal trouwens niet altijd helemaal gelukt zijn. Hier en daar zal nog wel wat mais liggen. Onderin alles vrijgelaten omdat we in Sens lege manden van vorige week zouden krijgen.
Even met Raymond gesproken over de vooruitzichten voor zaterdag. Het lijkt te kunnen maar dan vroeg. Dat ook afgesproken. In Emmeloord verliep het laden ook vlot. Op tijd naar bed dus. Plan was om 6 uur te vertrekken. Dus om half zes koffie, het water er af en gaan. Naast mij stuurde Lydia. Het werd een rit met veel regen in België. Dat stemde ons niet positief. De temperatuur was met 15-17 prima voor de duiven. Om 5 uur kwamen we aan in Sens, na een kleine zoektocht. De ingegeven coördinaten brachten ons niet naar de losplaats. Gelukkig in de week even gekeken op Google Maps. Ik wist nog dat dat er naast de lossingsplaats een moskee was. Daar op gezocht en het adres gevonden. Dat ingegeven en bingo. De auto van de oostkant van de afdeling met Dennis was er al. Die had net gevoerd. Bij ons het water in de goten, even praten en ook voeren. Trouwens bij het water geven viel me op dat in de ene mand meer animo was dan in de andere. Dat lag niet altijd aan het aantal duiven, bijzonder. Intussen waren Lydia en Dennis op stap om eten te halen. Die kwamen terug met pizza’s kebab. Ook was de correspondent, een bekende van vorig jaar, geweest en afgesproken dat hij vroeg zou komen. Eten en wat drinken en om half elf op bed. 
Raymond belde om 6 uur. Bij ons half bewolkt, verspreid. Mooi helder, 13 graden en vrijwel geen wind. Tegen 6.30 belde Raymond weer: halen jullie 7 uur? De anderen lagen nog, niet overhaasten, mag 7.15 ook? Dat werd het. Lydia en Dennis uit bed geklopt en aan de gang. Goed 7 uur stond alles klaar. Bij het lossen draaide een deel naar het zuiden, maar boven de gebouwen werd het 1 groep en af naar het noorden. De papieren laten aftekenen door de correspondent en de man een zak voer gegeven. Dat doen we altijd. Moeten we overstaan en watergebrek krijgen, zorgt hij er voor dat we ergens water kunnen innemen. Zelf had de man een vlucht vanuit Bergerac op zondag, zo’n 400 en nog wat kilometers. Rommel opruimen, koffie drinken en wij ook naar het noorden. Eerst prachtig weer met een iets toenemende zuidenwind, later meer bewolking. Na 4 en een half uur rijden tijdens de pauze even gekeken en tot onze verbazing waren er al duiven thuis! Later bleek dat de vluchten goed waren verlopen. Gelukkig maar. Volgende week naar Arlon met hopelijk wat meer duiven. Overigens zijn vluchten zoals Sens en over 14 dagen Langres aan of net over de grens wat kan op 1 dag rijden binnen de grenzen van de rijtijdenwet.

Hatty.

09-05-2026: Verslag Hirson

Eerst even over het fenomeen ‘restmanden’ vanuit mijn perspectief als convoyeur. Restmanden staan onderin, hooguit 2 hoog. Daar zitten minder duiven in dan in de volle en het aantal varieert nogal. Als ik in de wagen sta, staan ze naast mijn schoenen, hooguit sokken. Eigenlijk zou ik dan op mijn knieën moeten gaan zitten, met mijn wangen links of rechts op de grond, om die duiven te tellen. Dat doe ik niet en om heel eerlijk te zijn gaat dat ook niet gemakkelijk meer. Dus krijgen ze teveel. Ze vreten zich vol met kleiner voer en de mais blijft liggen. Dat zullen sommige clubs weer merken bij het terugbrengen. Vinden jullie dat niet erg, geen probleem. In het andere geval, probeer restmanden zoveel mogelijk te voorkomen. Ik weet dat het voor kleinere clubs moeilijker is dan voor grotere. Wij doen ook ons best om ze aan te vullen bij het ophalen.

Dan de weg naar de vlucht. Donderdagavond langs de clubs. Er was berekend dat als er niet teveel restmanden zouden zijn, we alles in 3 wagens konden krijgen. Dat is gelukt, na het laden bleek dat er nog 3 manden meer mee hadden gekund, dus alle ruimte…. Soms moet je als club over je principes heen kunnen stappen en een duifje extra in de mand doen. 3 of 4 wagens scheelt nogal in de kosten en zelfs onze vervoerder is het daarmee eens!

De volgende morgen om 08.00 op weg. Chauffeurs Lydia, Sierd en Gerrit. De eerste uren ging het prima en is er gestopt net na de Nederlandse grens. Na de 3 kwartier, waarbij de deuren open stonden, verder. Dat deuren open staan en de ventilatie uit is tijdens de 3 kwartier pauze meld ik niet meer, dat is vast gebruik. Bij Antwerpen en Brussel waren volop files en dat zorgde er voor dat de 4,5 uur rijtijd bijna op was bij aankomst in Hirson. Het is een licht oplopend stuk gras, deels geasfalteerd.

Prachtig uitzicht op de kleurrijke begraafplaats. De auto’s dwars op de helling en water. Er waren veel klanten aan de waterbar. Midden op de helling stond vorig jaar nog een grote boom. Op Google Maps staat hij nog, in werkelijkheid is hij weg. Nu vliegt een duif zich niet snel dood tegen een boom, het staat slordig bij de lossing. Kort na aankomst meldde zich de contactpersoon van de Franse bond met zijn zoontje. Het is een heel enthousiaste man die van alles wil regelen en dat ook doet. In de week voorafgaand had hij al contact gehad met Lydia over de maaltijd. Die wordt daar verstrekt vanwege de gemeente, heel bijzonder maar in dank aanvaard! Dus ging Lydia verder met haar cursus frans via de mobiel: op een knopje drukken, inspreken, knopje en hup daar is de vertaling. Het plaatselijke restaurant bleek gesloten, er is echter een ‘fritterie’ die ook kebab leverde. Dat werd onze maaltijd met drinken erbij. Tussen bestellen en afhalen hebben we gevoerd. Na de maaltijd nog wat gedronken en gepraat. Omdat het bij het laden de vorige avond nogal laat geworden was, zijn we om 10 uur gaan slapen. Voor die tijd was er nog contact met Raymond over de te verwachten lostijd.

’s Morgens tegen zessen was het al prachtig weer, zo’n 10 graden en dichtbij riep een Franse koekoek. Eigenlijk te mooi weer vond ik. Water waar nodig nogmaals bijgevuld. Om half zeven, iedereen was al op en uitgeslapen, contact met Raymond. Er was kans op nevel en inversie, dat verhinderde een hele vroege lossing. Nader bericht om half 8. Ondertussen was onze man ter plaatse er al weer met ‘croissants avec chocolat’. Koffie erbij, geweldig! Om half acht: het wordt half negen. Na achten de loodjes er af en schuiven, 5 minuten voor de lossing de zaak op scherp. Om exact half negen gingen ze in een lange sliert richting het noorden. Vervolgens de gebruikelijke afwikkeling: wagens controleren, papieren invullen en aftekenen, terrein opruimen. Ook nog afspraken gemaakt voor volgende week, ook Hirson en er voor gezorgd dat onze oostelijk collega’s dan ook te eten krijgen.

Hatty.     

02-05-2026: Verslag Bierges

Vrijdagmiddag om 17.45 probeerde de veerboot van Ameland af te varen. Dat lukte niet omdat de loopbrug nog vast zat. Gevolg schade en een vertraging van een uur. Op die boot zaten ook de duiven van de Amelander clubs. Deze zijn toen naar Heerenveen gebracht waar wij al wachtten. Tijdens dat wachten werden wij voorzien van frikandellen en drinken. Bedankt! Schade qua tijd voor ons, ongeveer 20 minuten. Vervolgens onderweg naar Bierges. Lydia, Piebe, Gerrit en Jan achter het stuur. Onderweg, net na Brussel, werden we ingehaald door de wagens van Zuid-Holland, 7 stuks. Zij waren onderweg naar Niergnies. Om 02.30 reden we de losplaats op. Het is een mooie losplaats, een parkeerterrein van een bedrijf in een industriepark. Ongeveer een hectare, 100 x 100 meter, omgeven door een hek van 2 meter. Dat kan bij krachtige wind wel eens problemen geven voor die duiven die met wind worden gelost. Zie onder. Deze keer was dat niet aan de orde, er was weinig wind. Goed, het bekende recept. Wagens waterpas, duiven aan het water. Ondanks de vrij hoge temperatuur was er niet veel animo. Dan was er voor ons wat te drinken, borrelnootjes en voor onze chauffeur met gebitproblemen leverworst en schuimpjes. ’s Avonds met Raymond afgesproken dat hij om kwart over zes zou bellen. Een vroege lossing leek hem het beste vanwege de weersverwachting. Dus maar gaan liggen voor een paar uurtjes.

Kwart over zes de telefoon: lossing waarschijnlijk om kwart over zeven of half acht. Iedereen wakker gemaakt en later begonnen met snijden en schuiven. De duiven waren erg onrustig. Ander weer op komst. Dat weet ik nog wel uit de tijd dat ik leraar was. Als dat aan de orde was, waren de kinderen ook onrustig. Vervolgens de correspondent van de KBDB gebeld. Is verplicht volgens de lossingsvergunning. Er werd niet opgenomen en ook niet teruggebeld. Komt vaker voor volgens Piebe. Weer telefoon. Het gaat eerst niet door, er zijn storingen onderweg. Bij ons was het helder, half bewolkt. Een hoge bewolking en de zon kwam er door heen. Weinig wind, zuidwest. Goede omstandigheden. Nadat er blijkbaar heen en weer was gepraat tussen de lossing coördinatoren en IWB werd er groen licht gegeven voor half acht. Een paar minuten voor de lossing de deuren op scherp en deze keer mocht Hatty fluiten. Het werd een prima vertrek, een lange sliert naar het noorden. Een duif vloog tegen een lantaarnpaal maar niet hard blijkbaar, kon verder. Vreemd genoeg bleven er in een van de bovenste manden een stuk of tien eerst zitten. Er waren geen belemmeringen, toch duurde het enige tijd voor ze vertrokken. Bij het weg laten lopen van het water zijn er bij een van de wagens een paar slangetjes losgeraakt. Een deel van het water is in de manden terecht gekomen. Voor de duidelijkheid, dat was na de lossing! Tijd voor de nacontrole, loodjes oprapen en aan de koffie met gebakken eieren van de moederkloek. Omdat we moesten wachten tot half twaalf, een paar uur plat. Bij het vertrek zagen we dat de vlucht wisselend verliep, ja storingen.

Onderweg een stop net na de Nederlandse grens. Het bleek dat de benzinestations daar meer snacks verkopen dan brandstof. Thuisgekomen zag ik gelukkig dat veruit de meeste duiven weer thuis waren.

Tussen de struiken lagen de resten van een duif die blijkbaar het hek wel geraakt had. Ring meegenomen en thuis bleek de duif uit Sint Oedenrode te komen van een voorgaande vlucht.

Liefhebber gebeld uiteraard.

Hatty.

19-04-2026: Verslag Boxmeer

Met ruim 18.000 duiven en 4 wagens vertrokken we vrijdagavond naar Boxmeer. Als chauffeurs Lydia, Jan, Piebe en Gerrit. Het werd een saaie rit/lossing. Nu is er niets mis met saai. Een saaie zwangerschap lijkt mij prima, al ben ik geen ervaringsdeskundige. Weinig bijzondere zaken dus. Tijdens het laden werden we netjes en snel geholpen. Tussen kwart over 12 en half een kwamen we aan. Gelukkig waren er deze keer geen netten voor schapen en ook geen schapen dus! Wagens waterpas en de duiven aan het water. Er was weinig animo, ondanks dat het toch een betrekkelijk warme dag was geweest.

Daarna de nabespreking. Gezien het te verwachten weer zou het een vroege lossing moeten worden, dus de wekkers op half zeven. Lossing zou mogen vanaf 07.40, een uur na zonsopkomst. Om half 7 was het prachtig weer, helder, een hoge lichte bewolking. Even later belde Raymond. Of wij om 08.00 konden lossen? Gaat zeker lukken. De concoursleiders van oost en west hadden besloten de lossingen in de andere volgorde te doen. Gezien de wind zou ‘Oost’ eerst gaan maar vanwege het te verwachten mindere weer vanuit het westen ging ‘West’ nu eerst. Zou het nog wat eerder kunnen? 07.50? Halen we. Dus snijden en schuiven en vanaf goed half acht stonden we klaar. Lydia met de telefoon en fluit en de mannen aan de hendels. De duiven hadden blijkbaar goed afgesproken waar ze heen wilden, want alles ging direct naar het noorden. Zeer vlot vertrek. Natuurlijk waren er enkele weigeraars, die werden ook overtuigd om te starten. Het water er af en koffie met broodjes. Wachten tot de 9 uur wachttijd er op zat. Even later zagen we al dat de duiven zeer goed naar huis kwamen. Vervolgens op naar de Veluwe voor een lunch bij ‘Mendel’.

Een paar opmerkingen:

Ook nu waren er weer manden waar duchtig op getimmerd moest worden eer ze schoven. Doe daar wat aan a.u.b.!

Er waren een paar manden zonder loodje en zelfs 1 zonder touwtje en dat was geen restmand!   

Overigens moeten ook restmanden van touw en lood worden voorzien.

En ik zag een duif vertrekken met duidelijk vleugelproblemen, dat moet een liefhebber toch zien?

Hatty.